Chii granèi de Segadhura
che se spande tee piastrèe
del bagno co’ Renato ‘l se
cava via i calzhéti, òni
sera, la ‘é sorèa de quea
che ‘a sgrafa ‘e só man,
che le fa vègner cussìta
ruspìghe. Lu li rincura,
co’l deo pìcoeo parché
só fémena sinò ‘a zhiga
po’ lo pesca, chel mucét,
lo buta drento ‘a vasca,
el mòea l’aqua. E ‘sto sèst
ghe ricorda ‘l mar, e l’istà
de tanti àni fa: ‘a sera che
lu e Luisa i se ‘à conossù;
‘a luna, lassù, e lori dó
ciapàdhi par man drio ‘a
spiàja, ‘na corsa fin drento
l’amór, contro a un baso;
cavàrse ‘e scarpe a casa,
dopo, sabia che casca fòra
che ‘a se perde drio l’aqua.
Calcòssa de bon, ‘lora, lo’à
anca ‘l conpensato! el pensa.